บทที่ 3 แทนไท
บทที่3
แทนไท
หลังจากที่ทั้งคู่เลือกซื้อของตามโพยจนเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินมายังจุดชำระเงินเพื่อที่จะรอจ่ายเงิน
“ของฉันครบหมดแล้ว ของนายล่ะ” วริศราเอ่ยถามชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ
“ครบแล้วเหมือนกัน ว่าแต่เราจะทำโปรเจคอะไรหรือ” ปถพีร์เอ่ยถาม
“เราจะทำโปรเจคหุ่นยนต์อัจฉริยะ ที่ทำมาจากสิ่งของเหลือใช้”
“ของเหลือใช้แปลว่าซื้อใหม่ทุกชิ้นเนี่ยนะ”
“อันนี้แค่อุปกรณ์มั้ยล่ะ ของที่ใช้ยังมีอีกเยอะที่ยังไม่ได้ไปหา เดี๋ยวนายก็ต้องไปหาซื้อกับฉันอีก” วริศราเอ่ยก่อนจะหยิบกระเป๋าเงินใบเก่าของตัวเองขึ้นมา
“เก็บเงินของเธอไว้เถอะ เดี๋ยวงานนี้ฉันจ่ายเอง” ปถพีร์หยิบแบงค์พันออกมาจากกระเป๋า
“นี่ เงินนายมันเสกได้หรือไง ทำไมไม่ประหยัดเงินเอาไว้บ้าง” วริศราเอ่ยออกมา
“บ้านฉันรวย เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งฉันไม่ร่วงหรอก” พูดจบปถพีร์ก็ถือตะกร้าของตนและของอีกฝ่ายเดินไปจ่ายเงิน
“คนรวยนี่ใช้เงินไม่คิดจริงๆสินะ” วริศราทำได้แค่บ่นออกมาเบาๆเนื่องจากเธอไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับอีกฝ่าย
หลังจากจ่ายเงินเสร็จทั้งคู่ก็เดินทางกลับทันที ไม่นานทั้งคู่ก็เดินทางมาถึงบริเวณที่ได้นัดกับเพื่อนๆเอาไว้
“แทน ถ้ามึงทำให้ยัยเนิร์ดวิศวะมาชอบมึงได้ เอาไปเลยสองพัน” กลุ่มเพื่อนของแทนไทเดือนมหาลัยนั่งจับกลุ่มคุยกันบริเวณหน้าตึกคณะขอบตน
“งั้นมึงรอเสียเงินได้เลย” แทนไทหัวเราะออกมาเบาๆ
“ให้มันจริงเถอะว่ะ กูเห็นยัยเนิร์ดนั้นไม่สนใจอะไรเลยนอกจากหนังสือ” เพื่อนอีกคนกล่าว
“พวกมึงคอยดูนะ เดี๋ยวกูจะทำให้ยัยนั้นมาบอกชอบกูให้ได้ แล้วหลังจากนั้นกูจะเล่นตลกให้พวกมึงดู” แทนไทยิ้มร้าย
แทนไทที่ใครหลายๆคนรู้จักในสถานะเดือนมหาลัย ภายนอกดูดีทว่าที่จริงแล้วเขาเป็นเสือผู้หญิงและเป็นพวกชอบใช้อำนาจในทางที่ไม่ดี แต่เรื่องนี้ไม่ค่อยมีคนพูดเพราะกลัวพ่อของแทนไทจะตามมาเอาเรื่องเท่านั้นเอง
ตอนนี้วริศราถือถุงที่ซื้อจากร้านเครื่องเขียนเดินตรงไปหากลุ่มเพื่อนโดยมีปถพีร์เดินตามหลังมาติดๆ
“เมยกับพีมาแล้ว” เสียงของริสาเอ่ย
“มาพอดีเลย พวกฉันคิดโปรเจคออกแล้วนะ ตอนนี้เขียนโครงร่างขึ้นมาแล้วด้วย” อดิษรยกกระดาษแบบร่างหุ่นยนต์ให้ทั้งสองคนดู
“ฉันว่าโอเคเลยนะ ตรงนี้ใช้วัสดุอะไรบ้างฉันจะได้ไปซื้อ” วริศราเอ่ยถามกลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่
“ตรงนี้ใช้กระป๋องน้ำกับขวดใส ตรงนี้ใช้แผ่นกระเบื้องกับแผ่นสังกะสี ส่วนที่เหลือก็พวกมอเตอร์เก่าตามร้านขายของเก่าน่าจะมี” กรรชัยเอ่ย
“งั้นเดี๋ยวฉันกับนายไปซื้อเอง” วริศราเอ่ยออกมาพลางชี้นิ้วไปทางปถพีร์
“ทำไมเป็นฉันล่ะ” ปถพีร์เอ่ยถาม
“เพราะนายดูจะไม่มีประโยชน์ที่สุดไง” วริศราเอ่ยออกมา
“โห่ แรงอยู่นะ ฉันออกจะหล่อบ้านรวย นี่เแหละ
มีประโยชน์ที่สุดแล้ว” ปถพีร์เอ่ยออกมาพลางยิ้มมุมปาก ทว่าขณะที่ทั้งเจ็ดคนกำลังวุ่นวายกับการคุยงาน จู่ๆชายหนุ่มร่างสูงก็เดินเข้ามาบริเวรที่พวกเขานั่งอยู่
“เมย เราเอาของมาให้” แทนไทเดือนมหาลัยปีสี่เดินเข้ามาพร้อมกล้องขนมเค้กก่อนจะยื่นให้กับหญิงสาวใส่แว่น
“แทน ขอบคุณนะ” วริศรายิ้มพลางรับของจากชายหนุ่มด้วยท่าทางเขิน ยัยเนิร์ดชอบเดือนมหาลัยสินะปถพีร์ได้แต่คิดในใจ
“อีกสองอาทิตย์ว่างหรือเปล่า” แทนไทเอ่ยถาม
“ว่างนะ แทนมีอะไรหรือ” วริศราเอ่ย
“พอดีที่คณะเรามีโชว์ของรุ่นน้องน่ะ เราว่าจะชวนเมยไปดู” แทนไทยิ้มออกมา
“ได้สิ เราไป” วริศราตอบออกไปทันที
“งั้นเราไปก่อนนะ”
“อือ ขอบคุณสำหรับขนมนะ” พูดจบชายหนุ่มก็หันมายิ้มก่อนจะเดินออกไป วริศรามองขนมเค้กในกล่องก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความเขิน
“แหม เดือนมหาลัยเอาขนมมาให้ถึงที่ แกรับรักเขาได้แล้วมั้ง” ริสาเอ่ยแซวเพื่อนสาว
“อย่าบอกนะว่าเดือนมหาลัยจีบเมยอ่ะ” กรรชัยเอ่ยออกมา
“ใช่ เมยกับแทนไทคุยกันมาสองเดือนแล้ว” ช่อผกาเอ่ย
“ว่าแต่พวกนายพอจะรู้มั้ยว่าผู้ชายชอบอะไรไม่ชอบอะไร” ริสาเอ่ย
“ทำไมอะ อยากให้พวกฉันช่วยจีบเดือนมหาลัยหรือ” ปถพีร์เอ่ยถาม
“นายพอจะช่วยฉันได้มั้ยล่ะ” วริศราเอ่ย
“ได้ดิ แต่ผู้ชายแต่ละคนมันก็ชอบอะไรไม่เหมือนกัน เมยรู้หรือเปล่าล่ะว่าแทนไทชอบอะไรไม่ชอบอะไร” ปถพีร์เอ่ยถาม
“แทนชอบกินเค้ก ไม่ชอบกินเหล้า ไม่เที่ยว ชอบพวกของแบรน์เนม เป็นคนดีมีเพื่อนเยอะ” วริศราเอ่ย
“งั้นฉันว่าลองทำเค้กมั้ยล่ะ ให้เมยทำเค้กแล้วเอาไปให้แทนวันนั้น” ปถพีร์เอ่ย
“แต่ฉันทำไม่เป็น แล้วแบบนี้ฉันจะทำยังไง” วริศราเอ่ย
“ฉันสอนได้นะ ถือซะว่าหายกันกับที่กลุ่มพวกเธอยอมมาทำโปรเจคด้วยละกัน” ปถพีร์เอ่ย
“งั้นตอนนี้เราก็เป็นเพื่อนกันแล้วดิ” ช่อผกาเอ่ย
“ก็เป็นนานแล้วนะ” อดิษรเอ่ย
“หมายถึงอยู่กลุ่มเดียวกันอ่ะ ฉันอยากมีฟิวเพื่อนชายมานานแล้ว เนอะสา เนอะเมย” ช่อผกาเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น
“ฉันว่าเรามาทำงานกันต่อดีกว่า เดี๋ยวจะค่ำซะก่อน” วริศราเอ่ยพลางยิ้มเบาๆ
หลังจากวันนั้นปถพีร์ก็ช่วยวริศราทำเค้กและสอนทุกอย่าง อย่างละเอียดจนเธอเริ่มทำเป็นและเราทั้งคู่ก็เริ่มสนิทกันมาเรื่อยๆเรียกได้ว่าไปไหนไปกันเลยทีเดียว
